مشرق الشمسین و اکسیر السعادتین

● مشرق الشمسین و اکسیر السعادتین = مجمع النورین و مطلع النیرین / فقه، حدیث / عربی mašriq-uš šamsayn wa iksīr-us s‘ādatayn = majma‘-un nūrayn wa maṭla‘-un nayyirayn شیخ بهائی، محمد بن حسین، 953 - 1030 قمری šeyx-e bahā’ī, mohammad ebn-e hoseyn(1547 - 1621) تاریخ تألیف: 14 ذیقعده 1015ق؛ محل تألیف: قم حرم حضرت معصومه فقه استدلالی امامیه است که آن را به خواهش عده‌ای از دوستان تألیف نموده است. او این کتاب را از احادیث معتبره که مربوط به فروع است از اصول اربعه امامیه استخراج و آن را در چهار «منهج» مرتب نموده است: 1. عبادات، 2. عقود، 3. ایقاعات، 4. احکام. در آغاز هم مقدمه‌ای در تعریف حدیث و اصطلاحات متأخرین راجع به اقسام و انواع احادیث و در خاتمه فرق میان طریقه کلینی و ابن بابویه طوسی را نگاشته است.(فاضل) آغاز: بسمله، الحمدلله الذی هدانا بانوار کتابه المبین و وفقنا لاقتفاء سنة نبینا محمد سیدالاولین ... وبعده فان افقر العباد الى رحمة ربه الغنی محمد المشتهر ببهاء الدین العاملی چاپ: مشار عربی، ص847؛ ایران، تهران، 1319ق، سنگی، وزیری، 107ص؛ با کتاب «الحبل المتین» به سال 1319ق چاپ سنگی شده؛ ایران، قم، مکتبة بصیرتی، 1398ق، سنگی، وزیری، 107ص (افست از روی چاپ تهران به خط علی بن حبیب الله اصفهانی،1319) [الذریعة 50/21-51؛ کشف الحجب: 522؛ مکتبة امیرالمؤمنین 301/4؛ دنا 9: 588-592 (120 نسخه)] شروح و حواشی: 1- حاشیة مشرق الشمسین؛ خواجوئی، محمد اسماعیل بن حسین (-1173)