دیوان ابن یمین فریومدی

● دیوان ابن یمین فریومدی / شعر / فارسی d.-e ebn-e yamīn-e faryūmadī ابن یمین، محمود بن یمین الدین، 685؟ - 769 ؟ قمری ebn-e yamīn, mahmūd ebn-e yamīn-od-dīn (1287 - 1368) ابن یمین دیباجه مفصل بر دیوان نوشته و پس از ترجیح سخن منظوم بر منثور در خصوص اشعار خود چنین می‌گوید: «نسخه آن در سفر و حضر با خود مصاحب می‌داشت و اگر سخنی دیگر گفته می‌شد بر آن می‌نگاشت ناگاه از قضاء آسمانی و تقدیر یزدانی در محاربتی که ... در ولایت خواف در سیزدهم صفر ختم بالخیر و الظفر سنة ثلاثة و اربعین و سبعمائة واقع شد. «بچنگال غارتگران اوفتاد ×× از آن پس کسی زونشانی نداد». ابن یمین پس از رهایی از مضیقه محاربه اشعار خود را از کتاب‌ها و تذکره‌های دوستان جمع‌آوری کرده است: «و آنچه بعد از آن اتفاق افتاد بدان الحاق کرده آمد و دیوان دیگر چنان آید نه چنانکه باید در سلک کتاب منتظم گشت ... متوقع از کرم عمیم و لطف جسیم اکابر عصر و مفاخر دهر آنست که ... باصلاح معایب و افصاح اطایب منتهای بی منتهی بر جان بنده نهند ... و جری ذلک غرة شوال بسنة ثلث و خمسین و سبعمائة». نسخه کامل و صحیح دیوان ابن یمین کمیاب است و آنچه یافت می‌شود به‌واسطه تحریفات و تصرفات با نسخه‌های دیگر اختلاف بسیار دارد، نسخه‌ای از کلیات ابن‌یمین در کتابخانه عمومی دولتی لنین گراد موجود است که تصور می‌شود قبل از 931 هجری استنساخ شده و مراسلات ابن یمین را نیز شامل است. (یوسف اعتصامی) آغاز: دیباجه: بسمله الحمدالله الذی خلق بقدرته الغالبه من الماء کل شیء حی ... اما بعد چنین گوید محرر این مقالات و مقرر این کلمات العبد الواثق باللطف الصمدی محمود بن یمین المستوفی الفریومدی. چاپ: این دیوان چاپ شده؛ بهوپال، سنگی، بدون تاریخ، وزیری، 144ص [الذریعة 34/9؛ نسخه‌های منزوی 2211/3؛ فرهنگ سخنوران، 15؛ مشار فارسی 2260/2؛ دنا، ج5، ص14-16]