حدوث العالم

● حدوث العالم / فلسفه / عربی hudūt-ul ‘ālam صدرالدین شیرازی، محمد بن ابراهیم، 979 - 1050 قمری sadr-od-dīn-e šīrāzī, mohammad ebn-e ebrāhīm (1572 - 1641) رساله‌ای در حدوث عالم در «مقدمه، و چند «فصل» و «خاتمه»: مقدمه در سبب تألیف این کتاب؛ فصل 1. مبحث امکان و وجوب؛ 2. قوه و فعل؛ 3. حرکت و سکون؛ 4. اثبات طبیعت در هر متحرک؛ 5. تاکید القول بتجدد الجوهر النطقیه؛ 6. فاعل مباشر در جمیع حرکات طبیعت است؛ 7. اقدم الحركات المستدیر؛ 8. اثبات زمان؛ 9. تقدم زمان بر شیء؛ 10. نتیجه‌ای که از پیش گذشت؛ 11. ربط حادث به قدیم؛ 12. نحوه وجود عقول فعاله؛ خاتمه: در ذکر اقوال اعاظم حكماء الاولين. ملاصدرا در این رساله عالم را حادث می‌داند و برای اثبات آن چند دلیل می‌آورد. آغاز: سبحانک اللهم من قديم قد تفرد بالغناء و السرمدية بالقدم و من دايم قدتوحد بالبقاء و الابدية كما استأثر بالوجوب و الاحدية و الالهية و الصمدية و اتسم غيره بصفات الحدوث و البطلان كما ... و بعد، فيقول الملتجى بباب ربه العليم الحكيم محمد المعروف بصدرالدين ... هذه يا اخوانی مقالتی فی تحقیق مسئلة حدوث العالم ... انجام: انها فی کل لحظة فی خلق جديد كما فی القرآن المجيد ان فی خلق السموات والارض واختلاف الليل و النهار لايات لاولى الالباب ان فى هذا لبلاغاً لقوم عابدين وصلى الله على خير خلقه محمد وآله اجمعين. چاپ: با تصحیح و ترجمه محمد خواجوی، تهران، مولی، 1363ش؛ با تصحیح حسین موسویان، تهران، بنیاد حکمت صدرا، 1378ش [الذريعة 295/6 رقم 1577؛ فهرست تألیفات ملاصدرا ص 110؛ ريحانة الادب 417/3؛ مجموعه رسائل ملاصدرا، چاپ تهران؛ مكتبة اميرالمؤمنين 429/2]