وسیله

● وسیله / اخلاق / فارسی vasīle رشتی اصفهانی، محسن بن محمد رفیع، 1215-قرن 13 قمری raštī esfahānī, mohsen ebn-e mohammad rafī‘ (1801 - 19c) اهدا به: ناصرالدین شاه (1264-1313ق) تاریخ تألیف: پنج‌شنبه 2 ربیع الاول 1279ق؛ محل تألیف: قزوین در بیان بعضی از اخلاق و صفاتی که وسیله فرج بعد از شدت می‌باشد، با انشائی ادبی رسا و اشعاری از مؤلف با تخلص «عاصی» و در بسیاری از ابواب به بعضی از دستورات دینی اخلاقی پرداخته و حکایاتی تاریخی مناسب موضوعات می‌آورد و گاهی اشاره به واقعه کربلا نیز دارد.مؤلف، در هر بابی از ابواب کتاب صفتی را آورده و درآغاز آنرا از دید لغوی و اصطلاحی گزارش می‌کند پس از آن به بیان و تشریح آن می‌پردازد. دارای چهارده اساس درباره بحث در چهارده صفت نیکو با این عناوین: صبر، رحم، ادب، طهارت، عبادت، لطف، یقین، حلم، قناعت، نصرت، مروت، سخاوت، کرامت، هدایت. آغاز: الحمدلله رب العالمین ... و بعد عرضه می‌دارد احقر العباد و احوجهم لدى المرصاد ابن المرحوم العلامة الفهامة. انجام: در دولتخانه ابد نشانه آن جنابمستطاب شد احل الله لنا برکات احسانه و اعطى الله عنا جزاء احساناته باحسانه. [فهرستواره منزوی 468/6]