نهاية التنويه فی ازهاق التمويه

● نهاية التنويه فی ازهاق التمويه / کلام و اعتقادات / عربی nihāyat-ut tanwīh fī izhāq-it tamwīh وزیر، هادی بن ابراهیم، 758 - 822 قمری vazīr, hādī ebn-e ebrāhīm (1358 - 1420) شرح قصیده‌ای است میمیه که شارح در هفتاد و دو بیت سروده است در مسائلی پیرامون بعضی از عقاید زیدیان درباره صحابه حضرت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و ائمه این مذهب. با این بیت آغاز می‌شود: «اقاویل غی فی الزمان نواجم ×× و اوهام جهل بالضلال هواجم». این قصیده به امام الناصر صلاح الدین محمد بن علی بن محمد تقدیم شده و ناظم پاسخ آنرا از فخر الدین عبدالله بن دواری خواسته ولی چون از پاسخ دادن عذر خواسته بود خودش به شرح پرداخت. شارح در آغاز این شرح تمام قصیده را آورده، پس از آن به شرح در ده مسأله پرداخته است بدین عناوین: 1. المذهب الزيدى فی تقديم الخلفا على علی علیه السلام؛ 2. حكم القائلين بذلك؛ 3. في من انكر حجية اجماع العترة؛ 4. راى العترة فى من فضل عائشة على العترة الطاهرة؛ 5. فی حكم من انكر لعن معاوية؛ 6. في حكم من توقف فى لعن يزيد؛ 7. فی رای القاسمية فى من جهل الامام القاسم؛ 8 فی رای الهادوية فى من لبس على المسلمين اديانهم؛ 9. فی من ضعف اسانيد العترة الطاهرة؛ 10. فى من صوب نشوان الحميرى فی هذيانه. آغاز: الحمدلله الذى جعل العترة النبوية لهاميم الشرف و سادات هذه الامة الخلف منها و السلف خصهم الله سبحانه بالتفصيل انجام: و الله يعصمنا عن طريق الزيغ عن الانصاف و الحق و صلى الله و سلم علی محمد و آله. [مؤلفات الزيدية 133/3-134]