المعتبر فی شرح المختصر

● المعتبر فی شرح المختصر / فقه / عربی al-mu‘tabar fī š.-il muxtaṣar محقق حلی، جعفر بن حسن، 602 - 676 قمری moḥaqqeq-e hellī, ja‘far ebn-e ḥasan (1206 - 1278) وابسته به: المختصر النافع = النافع فی مختصر الشرایع؛ محقق حلی، جعفر بن حسن (602-676ق) به درخواست: بهاء الدین محمد بن شمس الدین محمد جوینی این کتاب که از کتب معروف و معتبر فقهی است، شرح استدلالی متوسطی است بر کتاب «مختصر نافع» تألیف خودش. اسلوب این کتاب، تداخل عبارات شرح و متن، و حاوی اصول و فروع مسائل است. مأثور خامه‌اش از کتاب «طهارت» تا آخر مبحث «مواقیت» از کتاب «حج» است و مصدر است به مقدمه‌ای حاوی سه «فصل» در بیان مبنای اجتهاد و مقدمات استنباط: فصل 1. وصيته و نافعة ليكون تعلمك (كذا) النجاه لنسلم من الريا و المراءه؛ فصل 2. فى ان مذهب اهل البيت عليهم السلام واجب الاتباع يدل على ذلك العقل و النقل اما النقل الخ؛ فصل 3. مستند الاحكام و هى عندنا خمسه الكتاب و السنة و الاجماع و العقل و الاستصحاب اما الكتاب فادلته قسمان الخ. (مهدی ولایی) آغاز: بسمله، و به ثقتى، الحمدلله ذى القوة الباهره و السطوة القاهر ... اما بعد فان القواعد العقليه و الشواهد العقليه قاضية بان اتم الاسباب معتصما و اهمها متمسكا و ملتزما استعمال قوتى النظر و العمل هذه لتحصيل سعادة المعاد ... انجام: فنحن نتكلم على تقدير ايقاع نية كل منسك على وجهه ظاناً أنه أحرم أو جاهلا بالاحرام فالنية حاصلة مع ايقاع كل منسك فلا وجه لما قاله. چاپ: مشار عربی، ص868-869؛ ایران، سنگی، 1318.، رحلی، 343ص؛ چاپ تحقیقی آن هم صورت گرفته [الذريعة 209/21 و 58/14؛ كشف الحجب و الاستار 533؛ امل الآمل چاپ بغداد تحقیق سید احمد حسنی 28/2]