معاد

● معاد = معاد و حشر اجساد / کلام و اعتقادات / فارسی ma‘ād = ma‘ād va hašr-e ajsād حسینی استرآبادی، محمد مقیم بن کمال الدین حسین، ق11قمری hoseynī estarābādī, mohammad moqīm ebn-e kamāl-od-dīn hoseyn(- 17c) اهدا به: سلطان عبدالله قطب شاه (1020-1083ق) محل تألیف: حیدرآباد دکن رساله مختصر روایی است با استدلال به ادله نقلی و سمعیه روش کلام شیعی؛ مرتب بر «تبصره» و دو «مطلب» و «فصول» و «تکمله» و «خاتمه». هر مبحثی رابا کلمه «بدانکه» آغاز نموده است. آغاز: بهترین کلام درهر مرام ذکر ملک علام است که رشحه از بحر رحمت او مطفی اشتغال نار عقابست و ذره از نسیم مرحمت او رافع جبال شداید عذاب چه سان توان باولین پایه ستایش پادشاهی رسید انجام: عدم قبول توبه در آخرت بجهت انتفاء شرط توبه است و آن شرط در آخرت متحقق نیست بجهة آنکه درآخرت مکلف نیست پس شرط توبه که ندامت بر قبیح است که آن مستلزم تکلیف است در آخرت نیست، تمت الرسالة بعون الملک الوهاب [نسخه‌های منزوی 990/2؛ الذریعة 174/21؛ کشف الحجب و الاستار عن أسماء الکتب و الأسفار 284؛ اعیان الشیعة 58/10؛ فهرستواره منزوی 534/9]