لطيفه غيبيه

● لطيفه غيبيه = لطيفه غیبی = لطائف غيبيه = شرح دیوان خواجه حافظ شیرازی / لغت، عرفان و تصوف / فارسی latīfe-ye qeybīye = latīfe-ye qaybī = latā'ef-e qeybīye = š.-e d.-e xāje hāfez-e šīrāzī دارابی، شاه محمد بن محمد، 1027؟ - 1147؟ قمری dārābī, šāh mohammad ebn-e mohammad (1618- 1735) وابسته به: دیوان حافظ شیرازی؛ حافظ شیرازی، شمس الدین محمد (-792) تاریخ تألیف: 1087ق؛ محل تألیف: شیراز مختصری است در شرح بعضی از ابیات و اصطلاحات عرفانی دیوان حافظ شیرازی. مرتب بر «مقدمه» و سه «باب» و «خاتمه»: مقدمه در بیان اصطلاحات اهل عرفان؛ باب 1. بیان ابیات مشکله؛ 2. بیان معانی ابیات به اصطلاح اهل عرفان؛ 3. بیان معانی ابیات مخالف ظاهر؛ خاتمه در بیان تفألاتی که از دیوان اعجاز نشان آن سر حلقه اهل عرفان نسبت به هر کس جلوه و ظهور یافته. آغاز: بسمله. فصیح ترین کلامی که فصحای بلاغت شعار و بلغای فصاحت دثار کتاب دیوان خود ساخته اند حمد و ستایش و نیایش کبریاییست که حضرت خاتم النبیین که نبی امی آن بارگاه است بر لب فصحای عدنان و بلغای قحطان بنوعی مهر خموشی زد که بغیر از اقرار بعجز کلامی از ایشان صادر نشد و از غایت اضطرار و نهایت قصور از عدم توانایی معارضه طعن سنانی بر فقرات انسانی اختیار نمودند. انجام: در آن حالت (بی تحاشی از جای جسته) سنگ مزار آن سر دفتر اهل عشق را از بوسه ها پیاپی تنگ شکر ساخت. تمت بالخير و البركة. چاپ: مشار، فارسی 4/4383 که نشانی 2 چاپ آن را داده با لغزشی در نام نگارنده؛ شیراز، انتشارات احمدی، 1317ش، سربی؛ شیراز، انتشارات احمدی، و 1357ش افست؛ 1385ش، انتشارات طراوت، تهران، تصحیح نصرت الله فروهر؛ چاپ تبریز [نسخه‌های منزوی 1342/2 و 3508/5؛ الذريعة 38/4 و 222/9 و 497 و 317/18؛ فهرستواره منزوی 800/7]