لطائف اشرفی فی بیان طوایف صوفی

● لطائف اشرفی فی بیان طوایف صوفی / عرفان و تصوف / فارسی latā'ef-e ašrafī fī bayān-e tavāyef-e sūfī غریب یمنی، نظام، ق8 قمری qarīb-e yamanī, nezām(- 14c) کتابی در بیان مراتب عرفانی و اخلاقی، حالات، مقامات، کرامات و مقالات صوفیان است؛ مشتمل بر یک «مقدمه» و شصت «لطیفه» و یک «خاتمه»: مقدمه: در فوائد علم و استماع کلمات مشایخ؛ 1. توحید و مراتب آن؛ 2. معرفت ولایت و ولی و اقسام آن؛ 3. معرفت عارف و متعرف و جاهل؛ 4.معرفت صوفی و متصوف و اصناف آنان؛ 5. تفریق بین معجزه و کرامت؛ 6.اهلیت شیخی و آداب مرشد و مسترشد؛ 7. اصطلاحات تصوف؛ 8 شناختن راه سلوک؛ 9. شرایط تلقین ذکر و فضل ذکر جلی؛ 10. شرایط تفکر و مراقبه؛ 11. وصول رویت صوفیه و مؤمنان؛ 12. انواع لباس مشایخ؛ 13. بیان حلق و قصر؛ 14. مبدء خانواده مشایخ؛ 15. سلسله حضرت قدوة الکبرا؛ 16. معنی کلمات مشایخ از شطحیات و امثال آن؛ 17. آداب صحبت و زیارت مشایخ؛ 18. معانی زلف و خال و امثال آن؛ 19. معانی ابیات متفرقه؛ 20. سماع و استماع مزامیر؛ 21. مسئله اختیار و قضا و قدر؛ 22. ترک سلطنت؛ 23. نزول رایات اشرفی به ظفرآباد؛ 24. دیدن امرا و سلاطین و فقرا و مساکین؛ 25. اثبات صانع؛ 26. بحث طریقت و شریعت و وحدت؛ 27. دلائل وحدت وجود؛ 28. بیان توبه؛ 29. معرفت نماز؛ 30. معرفت روزه؛ 31. بیان زکات؛ 32. بیان حج و جهاد؛ 33. اوصاف اصناف امت؛ 34. فوائد سفر و شرایط آن؛ 35. عجائب روزگار و غرائب آثار؛ 36. طریق اطعام طعام؛ 37. شرایط انکشاف و عزلت و خلوت؛ 38. وظایف صبح و شام؛ 39. عشق و مراتب آن؛ 40. بیان زهد و تقوی؛ 41. توکل و کسب و رضا؛ 42. تعبیر خواب؛ 43. بخل و سخا؛ 44. مجاهده و ریاضت؛ 45. رسوم خلق و مزاج مستحسن؛ 46. تذکیر و وعظ؛ 47. بیان مؤمن و مسلم؛ 48. امر به معروف و نهی از منکر؛ 49. معرفت امامت و تولی و تبری؛ 50. معرفت نفس و روح و قلب؛ 51. ذکر علم و طبل و زنبیل گردانیدن؛ 52. نسب حضرت رسالت پناه؛ 53. ذکر خلفاء راشدین؛ 54. ذکر بعضی شعرا؛ 55. بعضی از خوارق قدوة الکبرا؛ 56. تفویض مقام به سید عبدالرزاق؛ 57. مقام اشرفی درخطه اوده و غیره؛ 58. شرح دعوات و اسماء اعظم؛ 29. حالات پس از مرگ قدوة الکبرا؛ 60. حالات سید عبدالرزاق و اولاد و احفادوی؛ خاتمه: در پاره‌ای از اخلاق و اوصاف صوفیه. ترجمه اردوی آن گزارش شده است. وی از سال 750ق به مدت سی سال در بقعه یمن ملازم خدمت میر سید اشرف جهانگیر بن ابراهیم سمنانی نوربخشی چشتی (-808ق) از همراهان و همسفران امیر سید علی همدانی بوده و بیشتر مطالب این کتاب را به نشر افکار و بیان کرامات و مراتب سلوکی پیر خود- امیر اشرف جهانگیر - قرار داده است. این کتاب از سویی شبیه است به کتب مقامات صوفیان خاصه ملفوظات نظام الدین اولیاء و از سویی با تذکره مشایخ همانندی دارد. حاجی غریب در پایان از چند اثر کوتاه دیگرش به نام‌های «حجة الذاکرین» و «بشار المریدین» و رساله «قبریه» یاد کرده است. آغاز: الحمد لله الذى شرف العارفين بتشريف العرفان ... در عنفوان جوانی و ربعان زندگانی ... چاپ: دهلی هند، 1297ق [مشترک پاکستان 1834/3؛ فهرستواره منزوی 2255/3]