لذت نامه

● لذت نامه / اخلاق / فارسی lezzat nāme شیرازی، شرف الدین علی، ق 11 قمری Šīrāzī, šaraf-od-dīn ‘alī(- 17c) اهدا به: محمد جاه سلیمان بارگاه محل تألیف: شیراز به نظم و نثر است دراخلاق که لذت هر یک از صفات حمیده را نوشته است. او نه لذت را در نه گفتار آورده است. در دیباچه طولانی این رساله از روزگار شکایت دارد و به هجرت از وطنش اشارت می‌کند: مقاله 1. در باب لذت ساعت؛ 2. بیان لذت روز؛ 3. ادراک لذت شب؛ 4. لذت عمر؛ 5. بیان لذت مصاحبت؛ 6. صفت لذت سخاوت؛ 7. بیان لذت شجاعت؛ 8. لذت عفو از خطیئت؛ 9. بیان عشق حکمت نشان. وی هنگام عزیمت از شیراز، این رساله را به عنوان پیشکش به بزرگی که از او به محمد جاه، سلیمان بارگاه و ... یاد کرده، تقدیم کرده است. حکمرانی که این رساله به او پیشکش شده به احتمال ترک‌نژاد بوده و مؤلف برای شرفیابی به پیشگاه او یکی از سادات صاحب سعادات را که نام و نشان او در رساله نیامده، واسطه قرار داده و در مدح او چنین سروده: «گوهری از صدف آل نبی است ×× برگی از روضه اولاد علی است / مهر برج شرف و جود و عطاست ×× در درج کرم و بحر سخاست».(انصاری، محمد باقر) آغاز: بنام خدایی که جان آفرید×× نظام سخن در زبان آفرید / خدائی که جانها به فرمان اوست ×× زبان نیز در ذکر احسان اوست ... قادری که شمع زبان از کمال لطف و احسان در فانوس دهان نکته سنجان دار السلطنه علم به موجب یهدی الله لنوره من یشاء به نور نصیحت منود نموده و کلک بیان منشیان ملک معرفت به تحریر دلپذیر ... انجام: الهی این دعای صدق مکنون ×× بآمین ملایک باد مقرون چاپ: مجموعه رسائل فارسی، دفتر هشتم، مشهد، بنیاد پژوهشهای آستانقدس رضوی، 1387ش، به کوشش ابراهیم عرب پور [فهرستواره منزوی 581/6]