گوهر پاک یا فر فریدون (منتخب نامه)

● گوهر پاک یا فر فریدون (منتخب نامه) / ادبیات / فارسی gowhar-e pāk yā farr-e fereydūn (mn. nāme) فروغی، ابوالحسن، 1263 - 1338 شمسی forūqī,ab-ol-hasan (1884 - 1959) در صفحه عنوان نام رساله چنین آمده: «تئاتر منظوم موسوم به گوهر پاک یا فر فریدون داستان شاهزاده فریدون ساسانی در چهار پرده سنه 1336»، پس از آن این سطر را افزوده‌اند: «منتخب نامه جزء دویم از مجموعه اشعار آقای میرزا ابوالحسن فروغی». فروغی در آغاز نوشته: «در ایام تعطیل سنه 1331 (تعطیل تابستانی مدارس) پس از آن که چند هفته به علت گرمای بی اندازه و خستگی و ضعف مزاجی به بیکاری و بطالت گذشت و خاطر از این حال خسته و ملول شد چند روز به ترجمه چند صفحه کتابی از فرانسه مشغول بودم و چند روز دیگر به اصلاح عبارات از رساله دیگری که باز از فرانسه ترجمه شده اشتغال داشتم. روز آخر محض تفریح خاطر و تغییری در یکسانی کار به گفتن چند شعری مشغول گشته آن را داستانی نمودم راجع به آخر کار فیروز پادشاه ساسانی و تا شام روز دیگر به پایان رسانیدم. این داستان امتحان مختصری است از نظم تئاترهای عالی که به السنه اروپایی تراژدی می‌نامند و موضوع آن ایران خواهی ایرانیان قدیم است که بروز آن به شکل شاه‌پرستی بوده و چون نظر به حیثیات ایرانی و ایرانیت داشته بدون آن که تقیدی به خود بسته یا از ابتدا متذکر باشد اشعار این داستان تقریباً به فارسی خالص گفته شده چه پس از مراجعه جز سه کلمه تخت و رخت و تاج لفظ عربی در آن نیافتم و خوشتر که آن چه قومی از غیر گیرند تخت و تاج باشد». وی در سال 1340 در تهران یک صفحه به پایان آن دیباچه افزوده و پس از یاد کرد از حاج علی قلی خان سردار اسعد بختیاری و سلطان احمد شاه قاجار نوشته است: «اما منظومه منظوره که تئاتری در یک پرده بود به صورت اول زیاده کوچک و ناقص می‌نمود لهذا چند سال بعد سه پرده دیگر بر آن افزودم لکن این جمله ناتمام و محتاج به مراجعه ماند و بعدها طرز داستان را خوش نیافتم. پس از حفظ آن به صورت تئاتر تمام در گذشتم و انتخابی از ابیات آن کردم که یک پرده را از میان حکایت و یک مجلس را از پرده آخر به شکل مجالس تئاتر شامل شد و باقی صورت اشعار متفرق در موضوع‌های مختلف یافت و برای تکمیل آن رشته ابیات متفرق دیگر که به بحر تقارب داشتم به همین سلک پیوستگی دادم تا مجموعه‌ای در خور نام و عنوان جداگانه گردد و آن را به این مناسبت منتخب نامه نامیدم و این دیباچه را به این صورت در صدر آن نهادم تا یاد چیزی که با آن منظومه همراه بود محو نگردد...».