گشایش نامه

● گشایش نامه / فلسفه، عرفان و تصوف / فارسی gošāyeš nāme تنها نسخه شناخته شده از آن منسوب به خواجه نصیرالدین طوسی (-672ق) است ولی در منابع چنین گفتاری به او نسبت داده نشده است. استاد دانش‌پژوه در پیشگفتار چاپ خود می‌نویسد: چون دو بیتی از خواجه افضل الدین کاشانی در آن آمده است، پس میان این تاریخ و تاریخ 23 ذیحجه 730ق که تاریخ نوشتن نسخه است، نگاشته شده است. وی می‌افزاید اگر از خواجه نباشد از دانشمند و حکیم و عارفی خواهد بود و از شاهکارهای زبان شیرین فارسی است. گفتاری است به روش نظری و فلسفی و تا اندازه‌ای به روش باطنیان است و آمیخته با داستان و افسانه با عناوین «فصل» آغاز: بسمله/ و به العون و القوة. سپاس و ستایش بی اندازه مر آفریننده تن و جانرا و درود بی کران بر پیشوایان و راه نمایان خلق سوی حضرت او. این یادگاریست که برای جویندگان دانش حقیقی و پویندگان هنجار خلاص از تاریکی نادانی و خواهندگان سعادت هر دو جهانی نوشته آمده است بزبان پارسی تا همگان از آن فایدت بهره مند شوند بر وجهی که نوکاران دانش جوی را بغایت سودمند بود و دانایان تمام را یاد دهنده راه و منزل و یاری در همه احوال از خدای تعالی تواند بودن انشاءالله. انجام: بلکه بحقیقت تو خود را می‌فریبی که نیکی و بدی دنیا هر دو را دیدی بدی اورا فراموش کردی و نیکوئی اورا برابر نظر خود بداشتی تا اورا دوست داشتی. پس تو خود را فریبنده باشی نه دنیا. چاپ: این رساله به نام خواجه نصیر طوسی همراه با مکارم الاخلاق ابوجعفر محمد نیشابوری به کوشش محمد تقی دانش پژوه، از طرف انتشارات دانشگاه تهران به سال 1341 چاپ شده [فهرستواره منزوی 213/6 و 575/6]