قضا و قدر

● قضا و قدر = مثنوی قضا و قدر / کلام و اعتقادات، شعر / فارسی qazā va qadar = masnavī-ye qazā va qadar مسیح کاشانی، مسعود بن علی، - 1066 قمری masīh-e kāšānī, mas'ūd ebn-e 'alī(- 1656) رساله قضا وقدر حدود 65 بیت است و به غیر از جبر و اختیار اوست. او در کاشان زاده شد ودر نزد شاه عباس صفوی از سال «995-1038» محبوبیت پیدا کرد. به علت میگساری از دستگاه رانده شد و به هندوستان رفت.پس از جهانگردی به میهن خود بازگشت و در کاشان در گذشت. آغاز: شنیدم روزی از پاکیزه رایی ×× سرای عاریت را کدخدایی / رخش داده بروز عید عیدی ×× چون صبح صادقش مو در سفیدی انجام: که چون سود آخر ترا زین گرم و سردست×× که چون سایه قضا دنبال مرد است چاپ: ارمغان، 8: 120-122. [الذریعه 146/17؛ نسخه‌های منزوی 3043/4؛ دنا 250/8-251 (29 نسخه)؛ مشترکپاکستان، 881/7]