القصيدة اللامية

● القصيدة اللامية / مواعظ، شعر / عربی al-qaṣīdat-ul lāmīya ابن مقری، اسماعیل بن ابی بکر، 755 - 837 قمری ebn-e moqrī, esmā'īl ebn-e abī bakr (1355 - 1434) قصیده‌ای است لامیه، در اندرز و پند و در 59 بیت که ناظم آنرا در استقبال «لامیة العجم» طغرایی سروده است. آغاز: زيادة القول تحکی النقص فی العمل ×× و منطق المرء قد یهدیه فی الزلل / ان اللسان صغیر جرمه و له ×× جرم کبیر کما قد قیل فی المثل / فکم ندمت علی ما کنت قلت به ×× و ما ندمت علی ما لم تکن تقل انجام: و الحلم طبع فما کسب یجود به ×× لقوله «خلق الانسان من عجل