فقه اللغة و سنن العرب في كلامها

● فقه اللغة و سنن العرب في كلامها = الصاحبی / لغت / عربی fiqh-ul luġa wa sunan-ul ‘arab-i fī klām-ihā = aṣ-ṣāḥibī رازی، احمد بن فارس، 326؟ - 395؟ قمری rāzī, aḥmad ebn-e fāres (939 - 1006) ریشه‌یابی واژه‌های عربی و معانی اصلی که واژه‌های هم خانواده بدان معنا مرتبطند و روش‌های کلام عرب را در این کتاب جمع‌آوری کرده است. این تألیف را جهت کتابخانه «صاحب بن عباد» (-385ق) تنظیم نموده و لذا به نام «الصاحبی» نیز نامیده شده است. صاحب ریحانه الادب، مؤلف را چنین ستوده: «فارس مضمار نحو و ادبیات و بسیاری از علوم متداوله بود، خصوصاً در لغت که گوی سبقت از دیگران ربوده است ...»، در معجم الادباء می‌گوید: «ابن فارس، نخست فقیه شافعی بود سپس مذهب مالکی را اختیار نموده لکن قرائن قطعیه قویه تشیع وی را مبرهن می‌نماید، چنانکه شیخ طوسی در فهرست خود، و ابن شهر آشوب هم در معالم العلماء که هر دو برای شرح مصنفین و مصنفات شیعه تألیف شده‌اند به شرح حال وی پرداخته اند ...». آغاز: الحمد لله ... هذا الکتاب الصاحبی فی فقه اللغة العربيه و سنن العرب فی کلامها و انما عنونته بهذا الاسم، لانی لما الفته اودعته خزانة الصاحب الجلیل کافی الکفاة عمر الله عراض العلم و الادب الخير والعدل بطول عمره انجام: و هذا تمام الکتاب الصاحبی اتم الله علی الصاحب الجلیل النعم و اسبغ له المواهب و سنی له المزيد من فضله انه ولی ذلک و القادر علیه و صلی الله علی نبیه محمد و اله اجمعین و حسبنا الله و نعم الوکیل چاپ: قاهره، البابی الحلبی، محقق: السید احمد صقر، چاپ جدید، 1396ق.