الغناء

● الغناء / فقه / عربی al-ġinā’ بهبهانی، محمود بن محمد علی، 1200 - 1271 قمری behbahānī, mahmūd ebn-e mohammad ‘alī (1786-1855) تاریخ تألیف: اواخر محرم 1263ق در این رساله، مؤلف در پی اثبات حرمت ذاتی غنا حتی در خواندن قرآن و دعا و مراثی است و برای آن به روایات و آیات و اجماع و اقوال اهل لغت استشهاد کرده است و در آخر با رد قول بعضی از علماء که قرآن و مراثی را از اطلاق حرمت غنا تخصیصاً و یا تخصصاً خارج می‌دانند، احتیاط در این موارد را امر مطلوبی می‌شمرد. در الذریعه (62/16) به پدر مؤلف، آقا محمد علی بهبهانی نسبت می‌دهد ولی این نسبت نادرست است و مؤلف به نام خود در مقدمه تصریح می‌کند. آغاز: احمد الله على نواله مصلیاً على احمده و آله، أما بعد فيقول العبد العاصى الغريق في بحار الذنوب و المعاصى محمود بن محمد علی طاب ثراه ... قد اشتهر في الاعصار و الامصار تلاوة كلام الله المجيد و الدعاء و المناجاة و الاذكار و المراثى و الاشعار المبكية بالنغمات المحفوفة بالتغنيات و الالحان المهيجة للفتن و الشهوات و كثيرا ما يسالنى بعض الاحباب عن هذا الباب انجام: و لاجل تحصيل الثواب لاتهلك نفسك و لا تفتح عليها باب العذاب و العقاب، و ليكن هذا آخر ما أردناه في هذه الوجيزة ... چاپ: در مجموعه میراث فقهی غنا و موسیقی جلد دوم، قم، مرکز تحقیق مدرسه ولی عصر، نشر مرصاد، 1376ش، با تحقیق حسین شفیعی.