عرفان الحق

● عرفان الحق = دیوان الحقایق / عرفان و تصوف / فارسی ‘erfān-ol haqq = d.-ol haqāyeq صفی علیشاه، محمد حسن بن محمد باقر، 1251 - 1316 قمری safī-‘alī-šāh, mohammad hasan ebn-e mohammad bāqer (1836 - 1899) اهدا به: ناصر الدین شاه (1264-1313ق) رساله‌ای است عرفانی به نثر، و از منظومه خود «زبدة الاسرار» نام برده است و این یکی را «عرفان الحق» نامیده است. که «بر فصل و باب نیست، که به مقتضای حال و مقام نوشته است». قسمت عمده رساله به نثر است. آغاز: آغاز دیباچه: حمد سزاوار یگانه ای است که حمد خود را به زبان خود فرمود. آغاز متن: بدانکه ذات حق صرف هستی است و هستی به حقیقت مایل است. انجام: من آیینه ام مصقول، دست ترک و رومی، در من آن بیند که هست. تم الکتاب. چاپ: مشار فارسی، ج3، ص3502-3503؛ تهران، سنگی، 1297ق، رقعی، 4+235+4صص [نسخه‌های منزوی 1279/2؛ فهرستواره منزوی 220/7 با عنوان رساله در تصوف و 651/7 و 421/9]