العراب الی ذوی الالباب

● العراب الی ذوی الالباب / ادبیات / عربی al-‘irāb ilā ḏawi-l albāb محمودی، احمد بن ابی المؤید، ق6 قمری mahmūdī, ahmad ebn-e abe-l-mo'ayyed (- 12c) رساله‌ای است مختصر به نثر و نظم زیبا در پاسخ رساله‌ای که پدر مؤلف، رکن الدین ابوالمؤید، در وعظ و نصیحت او نوشته بود، وی علی رغم احترامی که برای پدر قائل بوده، نصایح او را نپذیرفته و به آنها پاسخ گفته است و خود را از برخی نسبت‌هایی که پدرش به او داده، مبرا می‌سازد. او در بیتی می‌گوید: «انا نسفی الاصل لكن خاطری ×× لدقته روح الحجاز تنسما». آغاز: قال احمد بن ابی المؤید: كتب الى والدى الشيخ الامام ... كتاباً مشحوناً بالدعابة المليحة و الوعظ و النصيحة و كان يزجرنی عن الميل الى زخارف الدنيا ... و كان والدى نكح ظعينة حسناء فائقة الجمال رابعة الدلال ... فاجبته بكتاب طويل ... رسالة العراب الى ذوى الالباب، اطال الله بقاء مولانا الشيخ الامام الاجل الزاهد ... اما بعد فقد اهدد و ابرق و ارعد و نسبتنى الى مكابرة العقل و ابتذال الفضل. انجام: و مولانا دام الله جماله ولى الاغضا عن هذه الجريمة التى ارتكبها لسانى واعتقبها بيانى بطوله و كرمه و فضله و شميمه ان شاءالله تعالى. [دانشنامه ادب فارسی: 550/1؛ معجم المؤلفين: 191/2]