شرح غزل «مظهر شهود»

● شرح غزل «مظهر شهود» / ادبیات / فارسی š.-e qazal-e «mazhar-e šohūd» گیلانی، محمد رفیع بن محمد تقی، ق12 قمری gīlānī, mohammad rafī‘ ebn-e mohammad taqī (- 18c) تاریخ تألیف: 1197ق؛ محل تألیف: اصفهان شرح غزل «مظهر شهود» شیخ بهائی از محمد رفیع بن محمد تقی گیلانی (تولمی جیلانی) از شاگردان آقا سید مهدی بحرالعلوم (1154-1212ق) و معاصر حاج سید محمد باقر شفتی اصفهانی است و مؤلف این شرح به تقاضای دوستان و شاگردان نگاشته است. غزل به شرح زیر است که شیخ بهائی از منطق الطیر شیخ عطار نیشابوری استنباط کرده است: «من آئینه طلعت معشوق وجودم ×× کز مهر رخش مظهر انوار شهودم / تا کس نبرد ره بشناسائی ذاتم ×× گه مؤمن و گه کافر و گه گبر و یهودم / ابلیس نشد ساجد و مردود ابد شد ×× زانرو که ملائک همه کردند سجودم / زان پیش که ظاهر شود آثار مظاهر ×× من صدر نشین، در حرم میکده بودم / حق است که ناطق شده از نطق بهائی ×× از منطق الطیر شنو اسرار وجودم». شارح در ضمن شرح از پند و موعظه و اخبار و حدیث و حکایات مدد گرفته است. (فاضل هاشمی)