شرح حدیث «الفقر سواد الوجه فی الدارین»

● شرح حدیث «الفقر سواد الوجه فی الدارین» / عرفان و تصوف / فارسی š.-e hadīs-e «al-faqr-o savād-ol-vajh-e fe-d-dārayn» خواجگی کاسانی، احمد بن جلال الدین، - 949 قمری xājegī kāsānī, aḥmad ebn-e jalāl-od-dīn (- 1543) رساله در فقر حقیقی به نظم و نثر، در این رساله از خواجه احرار ناصرالدین عبیدالله و میرزا بابر کلان و نظام الدین خاموش نام برده است. با شرح حدیث «الفقر سواد الوجه فی الدارین» آغاز می‌شود و از تعلق و وابسته شدن انسان و از فقری که پیامدش بی‌نیازی است سخن می‌گوید. زندگانی پیران را به‌گونه داستان و گواه به کوتاهی می‌آورد. آغاز: الحمدلله الذی نور قلوب العارفین بانوار جماله و جلاله و طهر نفوس السالکین بتجلیات اسمائه و صفات کماله ... انجام: ندانسته‌اند که آن سمت که درین زمان از ایشان ظاهر شود از ایشان نیست همه از آن جنابت سبحانه و تعالی. [دانشنامه ادب فارسی آسیای مرکزی 55/1؛ فهرستواره منزوی 498/7؛ مشترک پاکستان 1566/3 (4 نسخه)]