شرح اصطلاحات دیوان حافظ

● شرح اصطلاحات دیوان حافظ / ادبیات / فارسی š.-e estelāhāt-e d.-e hāfez وابسته به: دیوان حافظ شیرازی؛ حافظ شیرازی، شمس الدین محمد (-792) شامل یک مقدمه است در اسامی: عشق و عاشق و معشوق دوستی محض را گویند و خاتمه در احوال عاشق و معشوق مقام وصال و قدرت را گویند ... . این رساله شباهتهایی با رساله مشواق فیض کاشانی و با رساله رشف الالحاظ فی شرح الالفاظ خالدی دارد و ظاهراً همان رساله قبل است که «اشارات دیوان حافظ» نیز نامیده شده و انجام آن کاملاً هماهنگی دارد. آغاز: بسمله الحمدلله اولا و آخرا ... اما بعد بدانکه اهل تحقیق الفاظ خط و خال در سلک نظم کشیده اند و هر یک مظهر معنی عظیم گردانیده و حقایق و دقائق را در این خط نموده اند علی الخصوص اشاراتی و نکاتی که حضرت خواجه شمس الدین محمد در دیوان شریف الفاظ غریبه بسیار آورده در سلک بیان کشیده از عوام که معتقد اشعار لطیف ایشانند پی به معانی آن نبرده‌اند و اسرار لسان الغیب ندانسته اند پس واجب بود آن الفاظ و لغات مشکله را در رشته شرح کشیدن تا بدانند که چرا فرموده‌اند بدین اسماء اشارات چه معنی حقایق خواسته‌اند خواص را از این تکرار و عوام را از این اظهار نفع کلی رسد نجام: وجود صفای عاشق و معشوق را گویند و آفتاب فنای مطلق را گویند. ماه تابان تجلی جمال مهر و محبت را گویند.