سلوة الحزین

● سلوة الحزین = دعوات / دعا / عربی salwat-ul ḥazīn = da‘awāt قطب راوندی، سعید بن هبة الله، - 573 قمری qotb-e rāvandī, sa‘īd ebn-e hebat-ol-lāh (- 1178) در ادعیه سر و دیگر ادعیه مأثوره و روایات مربوط به آنها. ابن شهر آشوب (ش 359) و قمی (اجازات بحار ص 7) از این کتاب یاد نکردند ولی نگارنده روضات (ص 300) در سرگذشت راوندی از «الدعوات» که آن را «سلوة الحزین» نامیده است یاد نموده (نیز الذریعه 201: 8). مجلسی می‌گوید (بحار 13: 1) که نسخه کهنه‌ای از «کتاب الدعاء» (کتاب الدعوات چنانکه نوری از بحار آورد) یافته‌ایم و در آن دعاهای کوتاه فرخنده‌ای است که از اصل‌های ارزنده‌ای گرفته شده است گذشته از این کار کار سند دعاها را دشوار نباید گرفت. نوری در مستدرک (323: 3) می‌گوید که در آن کتاب الدعوات که قطب راوندی سلوة الحزین نامیده است تنها دعاها نیست بلکه چیزهایی دارد درباره خوشی و ناخوش و آداب احتضار و آنچه مربوط به پس از مرگ است و فائده‌های بسیار و نادره‌های گرانبها و من پیش‌ها می‌پنداشتم که آن از سید فضل الله راوندی است و در دارالسلام و نجم ثاقب و جز آن به او نسبت داده‌ام و پس از اینها دریافتم که از قطب راوندی می‌باشد گر چه هر دو دانشمند از بزرگان ما و استادان روزگار خویش می‌باشند چنانکه مجلسی این‌گونه اشتباه کرده (بحار جلد یکم فصل 1 ص7) و نگارنده ریاض بدین اشتباه برخورد و رفعش نمود و من چون به مجلسی خوش گمان بوده‌ام و به مأخذ ننگریستم این اشتباه مرا دست داد. نوری «در الصحيفة الرابعة السجادية» نگارش 1299 از این کتاب آورده است (ص 17 و 140 چاپ سنگی 1312 تهران).(دانش پژوه) در چهار «باب»: 1. ذکر الدعاء و التضرع الى الله في الصحة و المرض؛ 2. ذکر الصحة حفظها و ما يتعلق بها؛ 3. ذکر المرض و منافعه العاجلة و الآجلة و ما جرى مجراها؛ 4. اهوال الموت و احواله. چاپ: قم، مدرسه امام مهدی، 1407ق، 298ص، مصحح