روزی با جماعت صوفیان

● روزی با جماعت صوفیان / عرفان و تصوف / فارسی rūzī bā jamā'at-e sūfiyān سهروردی، یحیی بن حبش، ؟549 - ؟ 587 قمری sohravardī, yahyā ebn-e hebaš (1155 - 1192) شیخ شهاب می گوید روزی با جمعی از صوفیان نشسته بودم و هر یک از آنان از شیخ خود سخنی گفت تا نوبت به من رسید من گفتم روزی با شیخ خود از دکان حکاکی گذشتم و از حرکت مهره به دست او از شیخ خود استفسار کردم، شیخم مطلب را به تفصیل گفت و در ضمن از تشبیه حقه حکاک‌ها به افلاک کلامی چند باز نمود و کشف معضل کرد چون این از استاد خود شنیدم پرسیدم درک این مشکل چگونه حاصل شد گفت آسمان‌ها را با چشم سر باید دید نه چشم سرّ. پس از او پرسیدم چشم سر چگونه باز شود او دستور چهل روز چله نشینی داد و نیز گفت باید از ماسوای الله برید. آغاز: روزی با جماعتی صوفیان در خانقاهی نشسته بودم. هر کس از مقالات شیخ خویش فصلی می پرداخت. چون نوبت بمن رسید گفتم: انجام: گفتم او را از من هیچ پنهان نیست اما آنچه او می گوید نمی توانم گفت. گر بگویم تیغ باشد یا درخت ×× ور نگویم عاجزم در کار سخت چاپ: این گفتار همراه «رسالة فی الطفولية» به کوشش دکتر مهدی بیانی، 1317 ع چاپ شده است؛ مجموعه مصنفات شیخ اشراق، جلد سوم، به تصحیح دکتر سید حسین نصر (تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، 1380 (چاپ سوم)) [دنا 974/5؛ فهرستواره منزوی 448/7]