دیوان امیر المؤمنين على عليه السلام (ترجمه)

● دیوان امیر المؤمنين على عليه السلام (ترجمه) = ترجمه منظوم دیوان امام علی (ع) / شعر / فارسی d.-e amīr-al-mo'menīn 'alī 'alay-he-s-salām (t.) = t.-ye manzūm-e d.-e emām 'alī شوقی تبریزی، ق 10 قمری šowqī tabrīzī ( - 16c) وابسته به دیوان امیر المؤمنین علی علیه السلام؛ منسوب به علی بن ابی طالب (ع)، امام اول (- 40) تاریخ تألیف: 885ق؛ محل تألیف: بغداد ترجمه منظومی است از دیوان حضرت امیر المؤمنین علیه السلام که هر بیت را در یک یا چند بیت ترجمه کرده است. در آن آمده: «سال شده هشتصد و هشتاد و پنج ×× کز کرمش یافتم این طرفه گنج». شاید سراینده همان شوقی خوارزمی (الذريعة 9/549؛ فرهنگ سخنوران 315) باشد. با دیباچه‌ای در قالب مثنوی، در آن از خود چنین یاد می‌کند: «شوقی» برگشته از این هر دو راه ×× یک نظرت بس، که شود اهل راه. درباره متن و کار خود می‌گوید: «صد کلمه» گرچه به غایت نکوست ×× ترجمه اش، بیشتر از لفظ اوست ... / معنی هر بیت، به بیتی بیار ×× کز تو بماند به جهان یادگار. همینجا از بزرگی یاد می‌کند که به وی دستور این کار را داده: صدر زمان حضرت برهان دین ×× شاد شد و کرد اشارت بدین ... / واقعه هم دیدم و گشتم دلیر ×× پای در این پیشه نهادم چو شیر ... / سال شده هشتصد و هشتاد و چهار ×× کز کرمش ساختم این طرفه کار آغاز: آغاز دیباچه: بسمله. نامه گشایم به ثنای خدا ×× حمد سرایم، ولی الحمد را / خالق نه قبه عالی سریر ×× عالم اسرار علی کبیر آغاز متن: الناس من جهت التمثال اكفاء ×× ابوهم آدم و الام حواء / آدمی از ره تمثال بهم می‌مانند ×× که پدر آدم و حوا همه را شد مادر ... انجام: چون ز احوال جهان، روزی تنگ آید دلت ×× باش واثق بر کریم رازق فرد علی چاپ: به تصحیح مریم روضاتیان در 1383 چاپ شده است. [الذريعة 101/9-102؛ فرهنگ سخنوران 315]