دیوان الأعشى الکبیر

● دیوان الأعشى الکبیر / شعر - عربی d.-ul 'aʻša-l kabīr اعشی، میمون بن قیس، ق7 قمری aʻšā, maymūn ebn-e qays ( - 13c) این دیوان مجموعه اشعاری است در مدح و هجو شاعران عصر جاهلیت و همچنین حکمت و وصف و غزل و ... شاعر که از شعرای طبقه اول ایام جاهلیت است، هیچ فنی از فنون شعر را وانگذاشته مگر اینکه در آن شعری سروده است، بنا به گفته صاحب الاعلام، اشعارش را به ملوک پیشکش می‌کرد خصوصاً ملوک فارس، به همین علت الفاظ فارسی در اشعارش فراوان مشاهده می‌شود. (محمود مرعشی) چاپ: مطبوعات التقدم، 35ص؛ قاهره، محقق: محمدمحمد حسین، مکتبة الآداب بالجمامیز، مطبعة نموذجبیبیة، 1950م، بیروت، دار صادر، 222ص، 1961و1966م. [کشف الظنون 776/1؛ نشریه 594/6 و 102/13؛ رجوع شود به بروکلمان (ترجمه عربی) ج 1 ص 147؛ اعلام، زرکلی ج 8 ص 700]