بهاریه

● بهاریه / ادبیات / فارسی bahārīye محقق خوانساری، حسین بن محمد، 1016-1099 قمری mohaqqeq-e xānsārī, hoseyn ebn-e mohammad (1608-1688) فقره‌ای چند در تعریف بهار. آغاز: باز این چه جوانی و جمال است جهان را ×× زین حال که نو گشت زمین را و زمان را. الحمدلله و المنة که این جان غمدیده سرد و گرم روزگار کشیده ... که مدتی مدید ... از بیداد شحنه دی چله نشین زاویه محنت و زندانی تنگنای مشقت گردیده بودند ... درین ایام سعادت فرجام که مرغان صبا ... آوازه نزول اجلال نوروز سلطانی در شش جهت در افکندند. انجام: با عطر فروشی شاخ نسرین اگر کسی از عود قماری دم زند باخته است و در هوای فرح بخش این چنین هر کز باده خواری پرهیز نماید ساخته است. بیت: حاشا که من بموسم گل ترک می‌میکنم ×× من لاف عقل میزنم این کار کی کنم (تم) [دنا 547/2 (3 نسخه)؛ نسخه‌های منزوی 3538/5 که مؤلف آقا حسینا ذکر شده؛ محقق خوانساری شرح حال و آثار ص 148-152]