ورقه و گلشاه

9. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 7626 آغاز: بسمله. شنیدستم که ایام پیغمبر / یکی خیل بدی با جاه و لشکر؛ انجام: انجامه: ... بگفت ای مونس جان حزینم / چه سازم چاره (ای) چمن رویت نه بینم توقع دارم. اصل داستان این مثنوی، افسانه‌ای عربی است که از زندگی عروة بن الحزم الغدری از شعرای صدر اسلام اقتباس شده و بعدها «عیوقی» این داستان را به صورت مثنوی به بحر متقارب برای سلطان محمود غزنوی به نظم درآورده است، در 770 ق یوسف مداح آن را به شعر ترکی و در اوایل سده 14 ملا عبدالله بن حاجی میر کریم از فارسی به ترکی شرقی ترجمه کرده اند. نسخه حاضر هیچکدام این ها نیست و از شاعری مجهول از قرن 13ق، است. از برگ 1-12 ابیاتی از حافظ، از برگ 13-20 ابیاتی در مدح حضرت امیر (ع) با آغاز: «... قصه جبرئیل و استادش علی بود پیر استادش ...»و انجام: «پس پیاده شد آن سگ نامرد خنجر آبکو برون آورد ...»، از برگ 21-76 ابیاتی است که ممکن است ادامه متن اصلی «ورقه و گلشاه» باشد با این بیت: «... چو ما نازل گشت تقدیر الهی نباشد چاره بشنو ...»و انجام: «... به بخشان تو ای شاه جهاندار که هستند رو سیاه زشت گفتار التمت الکتاب»؛ خط: نستعلیق، کا: مشهدی عابد [نالکی؟]، تا: 1234ق، جا: کاشان؛ 154گ، 12سطر (8/5×14-15)، اندازه: 15×19سم [رایانه]