دیوان ابن المقرب

4. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1660 آغاز: الحمدلله المنفرد بالاستحقاق وجوب الوجود لذاته المتوحد باسمائه الحسنى و صفاته الاول الذى انشأ کل عدد معدود الاخر الذى اليه معاد كل موجود ... پس از مقدمه: قافية الهمزه و قال فی غرض له: کم ارجع الزفرات فی احشائی ×× و الى م فی دار الهوان ثوائی؛ آغاز رساله: اول ملک القرامطه ابو سعيد الحياني من ناحيه فارس و اسمه الحسن بن بهرام و كان اول ملکه؛ انجام: پایان دیوان: فكم ناصح قد عد فی الناس خائناً ×× و كم غادر قد عد فی الناس وافياً؛ پایان: فقتلوا محمد و ملكه السلطان الاعظم خلد الله ملكه في ذي الحجة سنة ثلاث و ثلاثين و ستمائه و الحمدلله رب العالمين. دیوان شعر بزرگی است به ترتیب حروف الفبا که قسمت بیشتر اشعار آن را بیان فضایل و مناقب ناظم و فامیل وی یا مدح امراء احساء و بحرین مانند: امیر محمد بن ماجد، امیر فضل بن ابی ابوالقاسم و غیره تشکیل می‌دهد. نویسنده دیباچه و مقدمه دیوان، ترجمه مختصری از ناظم ضمن بیانات مفصلی درباره امراء معاصر وی و روش وی با ایشان، ذکر کرده و چندین بار با تأکید بسیار تکرار کرده است که ناظم، حکام و امراء معاصر خویش را نه به امید کسب مال یا مقام مدح می‌کرده است بلکه یا فضایل ایشان را ستوده و یا به منظور فرار از مظالم آنان، مدح و ثنا گفته است؛ خط: نسخ متوسط، کا: ابراهیم بن محمد رضا سبزواری، تا: 1248ق؛ اشعار این دیوان در این نسخه بدون رعایت نظم مخصوص کتب اشعار نوشته شده و تنها پایان هر مصراع با نقطه قرمزی مشخص گردیده، ذیل برخی از قصاید دیوان پاره‌ای توضیحات مفید و جالب دیده می‌شود که آن نیز متأسفانه مشخص و روشن نیست، پس از پایان دیوان: رساله کوچکی است درباره تاریخ امراء بحرین متضمن ذکر نام و مدت حکومت ایشان از آغاز حکومت قرامطه (289ق) تا آغاز قرن 7، این رساله روی 3 صفحه و به خط کاتب دیوان کتابت شده است، تاریخ کتابت چنین است: «فی سنه اربع، ثمانین، اربعین، ماتین بعد الالف من الهجره»؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی، 402ص، 25 سطر، اندازه: 20×30سم [ف: 4 - 375]