حسن و دل

10. تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 2773 آغاز: برابر؛ انجام: در این گفتگو خبر آمد که اجل بلند محل باحیل بی حساب رسید ... روح با دلی مجروح و سینه فکار و خاطری آشفته و چشمی اشکبار بقیه اهالی قلعه را وداع نموده به ترک آن دلنشین حصار فرموده در ظلام لیل بر مرکب باد پیمای تجرد سوار گشته فریداً وحیداً راه دیار روحانیان پیش گرفت ... روح بعد از مدتی به دیار روحانیان رسید و دیده مهجوران از دیدارش روشن گردید همه به قدم اخلاص کمر خدمت او را بستند و در مرصد خدمتکاری نشستند نوبت دیگر تخت پادشاهی به وجود او زیب یافت و نیر عدالتش بر مفارق سکان آن اقلیم تاخت و این افسانه از ایشان یادگار گشت خط: شکسته تعلیق، کا: اسماعیل آشتیانی عماد الکتاب، تا: 1281ق؛ تملک: علی بن اسماعیل عماد الکتاب آشتیانی (فرزند کاتب) در 21 صفر 1318ق؛ کاغذ: فرنگی، جلد: چرمی سبز، 130گ، 12 سطر، اندازه: 13/5×22سم [ف: 1 - 429]