حسن و دل

● حسن و دل = عشق و روح / شعر، داستان / فارسی hosn va del = ‘ešq va rūh رضی تبریزی، محمد رضی بن محمد شفیع، - 1223 ؟ قمری razī-ye tabrīzī, mohammad razī ebn-e mohammad šafīʻ (- 1808) داستان‌مانندی است که برای برادرش میرزا یحیی نگاشته است. میرزا رضی پس از شکوه از زمان تیره خود می‌گوید بر آن شدم که به افسانه‌پردازی پردازم و برای این کار عنان قلم گشودم و به مضمار سخن آوردم. او پس از آن با نثر مهوعی به جمله‌پردازی‌های بارد می‌پردازد و در ضمن مدح شاه وقت مطالب خود را مفصل می‌آورد. احمد منزوی حدس زده که این کتاب دو تحریر منظوم و منثور داشته باشد. آغاز: ای نام همایونت طغراچه فرمانها ×× خورشید صفت طالع از مطلع دیوانها انجام: رجاء واثق که از شرف قبول ارباب بصارت بهره یابد ... کند درحق مسکینان دعایی / غرض نقشی است کزما بازماند ×× که گیتی را نمی بینم بقایی [نسخه‌های منزوی 1284/4؛ دنا 651/4؛ الذریعه 142/9 و 91/12؛ دانشمندان آذربایجان 70؛ مجمع الفصحا 80/2؛ روضة الصفای ناصری؛ فهرستواره منزوی 316/1 و 808/10]