تقریرات الاصول

107. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1113 آغاز: الثالث أن الامر بالمسبب ان كان متعلقاته ... لان الامر بالمسبب اما أن يكون مع عدم السبب او؛ انجام: و المطلق ينصرف الى اظهر الافراد. هذا منتخب الكلام فى مباحث المفاهيم. و الحمدلله رب العالمين و الصلوة و السلام از ناشناس، که بایستی یکی از بزرگان فقیهان باشد، که پس از میرزا ابوالقاسم قمی شفتی نگارنده «قوانین الاصول» (- 1231ق) و میرزا محمد حسین تهرانی اصفهانی نگارنده «الفصول الغروية» (- 1254ق) می‌زیسته باشد. که از کار آنان یاد کرده است (گ 33پ). تقریراتی است بخش‌بندی نشده. برای نشانی: «بسمله. «اصل». لاخلاف فى انه يجوز امر الامر مع جهله و جهل المأمور بانتفاء الشرط كما انه لاخلاف فى عدم جوازه مع علمها بذلك. انما الكلام فيها لو علم الامر بانتفائه مع جهل المأمور بذلك» (گ 61پ)؛ کاغذ: ماشینی نخودی و نباتی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 394گ، 17 سطر (13/5×8)، اندازه: 14×19سم [ف: 2 - 54]