تفسیر قرآن کریم

3. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 26538 آغاز: سورة مریم مکیة الا آیة السجدة و هی ثمان او تسع و تسعون آیة بسملة، کهیعص به اماله خوانده ابو عمر و تکررا چون الف‌های اسماء تهجی یا آت اند و ابن عامر و حمزه یاء را به اماله خوانده اند و کسایی و ابوبکر هر دو را به اماله خوانده‌اند ذکر رحمة ربک خبر ما قبل است اگر تأویل کنند آن را به سورة یا قرآن یا خبر محذوفی است یعنی هذا المتلو از قرآن؛ انجام: یعنی هر که قرائت کند سوره معوذتین را پس چنان است که گویا قرائت کرده کتبی را که نازل ساخته خدای تعالی همه را. مفسر به طور اختصار به ترجمه و تفسیر و شأن نزول، عدد و محل نزول و ثواب تلاوت آیات پرداخته است. به قراآت قراء مشهور چون ابوعمرو بصری، علی بن حمزه کسایی، ابن عامر شامی، حمزه کوفی و دیگران نیز اشاره دارد. به مباحث اعرابی و نحوی بیش از سایر مباحث عنایت کرده است. او در نقل حدیث به مأخذ و سلسله روات و همچنین به اقوال علما اشاره ننموده است. از ابتدای سوره مریم تا انتهای قرآن می‌باشد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ واقف: رضا علی رضایی، آذر 1378؛ کاغذ: شکری و نخودی آهار مهره، جلد: تیماج عنابی، 320گ، 27 سطر، اندازه: 19/5×29/3سم [ف: 22 - 188]