تذکره صدر اعظمی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8815 آغاز: حسن ابتدای هر سخن بیان حمد سخن آفرینی است که بدیع بیان را به بیان معانی بدیع ان من البيان لسحراً طراز ایضاح نهاده؛ انجام: ای ملک الملوک فضل این که تو کرده ای همی ×× چرخ به یاد ناورد تا دهد از سخن نشان / تا که جهان بود بمان جفت نشاط و خرمی ×× تخم هنر همی فشان شاخ ادب همی نشان انجامه: «من بنده مؤلف این نامه ضیاء لشکر تقی دانش این تذکره تألیف می‌کردم بفرمان در آخرین سال سلطنت شهنشاه سعید شهید ناصر الدین نسختهای این نامه بتفرقه است و خواجه علی اصغر بن ابراهیم را نیز مهام از آن باز دارد که بر چنین حالها پردازد. اگر چه بفرمان عالی این خدمت بپایان بردم بس نیکو و از بدست کردن گفتار بلغای عصر و دریافت ترجمت آنان از ممالک جان فرسوده کردم. لیک صفقه خاسره بود و تجارت لن تبور و بازارگانی غیر رایج و بر افزون اتلاف عمر مرا ماند از آن که این نسخت بخط من بنده مؤلف بود مجلد داشتم که نگارش مؤلفین را به سود و اعتبار دگر دانند هم مگر در اعصار کس بنگرد و زحمت بر روان گذشتگان فرستد فی ثامن عشر و ثلثمائه بعد الالف». با مهر بیضوی مؤلف: «ضیاء لشکر 1309» خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: 1318ق؛ خریداری از سید محمد مشکوة؛ کاغذ: فرنگی نخودی آهار مهره، جلد: میشین قهوه‌ای، 394گ، 16 سطر (11/5×26/5)، اندازه: 21/8×35/1سم [ف: 29/1-32]