الایضاح فی شرح المقامات

11. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 831 ط آغاز و انجام: برابر خط: نسخ، کا: خضر بن بهادر معروف برسق الشمسی، تا: 750ق؛ یادداشتی در ترجمه مطرزی به نقل از وفیات الاعیان و نیز ابیاتی در توصیف کتاب الایضاح وی، ذیل رقم کاتب قطعه‌ای است به خط کاتب که آنها را از خط علامه احمد بن محمد بن مظفر رازی نقل کرده آخرین بیت آن چنین است: «اداه حریرا و الحریری حاکه ×× و طرزه الشیخ الامام المطرزى»، در حاشیه صفحه پایان گواهی مقابله به قلم نسخ، محشی با علامت اختصاری «12»، قطعه‌ای از عبیدالله بن طاهر که به ابوالقاسم عبدالله بن سلیمان بن وهب نگاشته است با این آغاز: «لما بلغت الذی کنا نومله ×× واستحکمت فرحتی و ارتاح آلافی»، و نیز دو بیت از ابن الخطیب مغربی: «و لما رأت عزمی حثیثا على السهى ×× و قد شاهدت صبرى على موقف البین / بكت بصحاح الجوهری عیونها ×× فعارضت من دمعى بمختصر العین»؛ تملکی از محمد طبری مکتوب در قسطنطنیه؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج سیاه، 122گ، 23 سطر، قطع: رحلی کوچک، اندازه: 18/5×27/5سم [ف: 24/2-38]