انوار البصائر

7. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 6347 خط: نسخ و نستعلیق، کاتب = مؤلف، بی‌تا؛ این نسخه در چهار بخش است و همه از حسن بن محمد نگارنده انوار بصائر است: 1- جزء چهارم از مقدمه انوار البصائر در علم کلام (2پ-143ر): آغاز: «بسمله الحمدلله رب العالمین ... فهذا هو الجزء الرابع من مقدمة كتابنا الموسوم بانوار البصائر ... ذكر فيه المسائل الكلامية مشتملا علی ابواب، انجام: «و لیکن هذا آخر ما اردنا ایراده فی هذا الكتاب و من الله فصل الخطاب ... بحق محمد و آله»، 2- جزء چهارم از مقدمه انوار البصائر اصول فقه، آغاز: «... البصائر فی بیان اصول الفقه ...»، انجام: «او الغلط الحكم بذمته» (ناقص) (144پ-178ر)، 3- وجیزه‌ای از همین مؤلف در حجیت أدله فقه. آغاز: «بسمله. الحمدلله رب العالمین ... فیقول ... حسن بن محمد ... ان هذه وجيزة حررتها ... فی بیان حجية ادلة الفقه، مشتملة علی مقدمات و ابواب و خاتمة ...»، انجام: «فی الشهرة دون الاجماع» (ناقص) (180پ-187ر)، 4- تعلیقه از همو بر معالم؛ آغاز: «بسمله. الحمدلله رب العالمین ... فهذا تعليقة علقتها علی معالم الاصول ...»، انجام: «و اطلاق الاستعمال اطلق» (190پ-210ر)؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج ضربی مشکی مقوایی، 234گ، 19 سطر، اندازه: 15×21/5سم [ف: 3-204]