امانیه (مختصر)

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 4535/2 آغاز: هر سافل فعل است از برای عالی، چه ندوت و تقوم سافل نیست بجز فعل عالی، چه کلامی که از متکلم صدور یابد همان لفظ متکلم است و لفظ متکلم بعینه صوت است. و صوت او حاصل است از تحریک او مر جوهر هوا را؛ انجام: و بخلاصه امانیه اش موسوم ساختم. هر گاه خطائی رفته باشد امید عفو است و السلام خیر ختام بتاریخ ... (23 شعبان 1296) در کمال افسردگی قلمی گشت. در این نسخه بحث آخر که موافق مذاق صوفیه نبوده نوشته نشده است؛ خط: نستعلیق زیبا، بی‌کا، تا: 23 شعبان 1296ق؛ افتادگی: آغاز؛ مجدول؛ یادداشت رمضان 1344؛ کاغذ: فرنگی صورتی، جلد: تیماج سبز یک‌لا، 26گ (17ر-43پ)، 15 سطر (8×15)، اندازه: 14×20/5سم [ف: 12-209]