اصول الفقه

168. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 14968 آغاز: هذا كله بالنسبه الى الاجزاء الخارجه من عنوان الخاص؛ انجام: ذلك من بديهيات العقل و وقوع ذلك فى جميع الشرايع ليس من جهة انه امر حسى بذاته لم ينسخ مؤلف از فضلاء امامیه در نیمه اول قرن 14ق و از جمله تلامذه «سید الاستاد العلامه دام ظله» بوده است که احتمالاً میرزا محمد حسن شیرازی (-1312ق) باشد. وی از شیخ مرتضی انصاری با القاب «شیخنا الاکبر» و «شیخنا الاجل» نام برده و در مطاوی کتاب متعرض گفتار میرزا حبیب الله رشتی (صاحب بدایع الافکار) و آخوند ملا علی نهاوندی (صاحب تشریح الاصول) شده است. تألیفات دیگر مؤلف عبارت است از: حاشیه بر فرائد الاصول [وی در برگ 43پ، سطر 18 نوشته است: «و قد فصلنا في ذالك فى بعض تعاليقنا على رسالة استصحاب للشيخ الاكبر [المرتضى الانصاری ره]» (مبحث استصحاب)، معدن الکنوز و الرموز [مؤلف در برگ 150ر، سطر 9 کتاب نوشته است: «الجواب انه علم بها الا انه لايجعلها موضوعا في حكمه للوجه الذى ذكرنا مع ان هذا الحكم و هو عدم حكم العقل بحسن او قبح ما لم يطلع على العلة التامة محل تامل كما قررناه في كتابنا الكبير المسمى بمعدن الکنوز و الرموز».] و غیر آن. کتاب مشتمل است بر اوامر، حجیت ظاهر، طلب و اراده، تعارض ادله اصول و امارات و اجتهاد و تقلید. نسخه مسوده اصلی و در مرحله اولیه نگارش مانده است. [مؤلف در برگ 33پ، سطر 10 کتاب نوشته است. «و نحن قد بسطنا القول فی ذلك و شرحنا كلمات الاوايل و اشرنا الى ما في كلمات المتأخرين من الخلط و الخبط و عدم تنقیح مراد الاوایل سیما ما وقع لصاحب الفصول فی هذا المقام متابعا لبعض الاعلام و ما وقع فی حاشیة اخیه الاجل على المعالم و ما وقع بعض افاضل عصرنا فى بدایع الاصول و غيرهم من الافاضل فی تعلیقاتنا على كتاب الفاضل المحقق اللاهیجی فلیرجع الیها ...».]؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، بی‌تا؛ ضمیمه: ضمن 234 برگ آخر نسخه ابوابی ناقص در مباحث زکاة، صلوة از همو. انجام موجود نسخه: «مضافا الى ما فى الحديث من الضعف وجوه من ارسالها و اجمالها و اضطراب فيها غاية الاضطراب بل في السؤال»؛ واقف: سید محمد باقر سبزواری، محرم 1405؛ کاغذ: فرنگی نخودی، جلد: مقوا با روکش گالینگور، عطف و گوشه‌ها تیماج تریاکی، 487گ، 17 سطر، اندازه: 14/5×20/5سم [ف: 16-34]