اشعار

2484. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8122/2 بندی در شکار با باز، از: عنایت الله منشی شاه جهان، یک قطعه از متنی گویا تاریخی به همان خط اصلی نسخه در پایان هست با عنوان «من منشآت عنایت الله منشی شاه جهان» که شاید عنایت الله کنبوه لاهوری (1082ق) صاحب کتاب مشهور «بهار دانش» باشد، او را منشی و وابسته به دربار سلطان محمد شاه جهان دوم دانسته‌اند، آنچه هست این قطعه در شکار شاه با باز است که معلوم نشد از کدام منبع نقل شده و اینک متن قطعه: «بسکه طبع مقدس شاهزاده کیوان جناب بمقتضای منش بلند جهانداری و فطرت ارجمند شهریاری شکار دوست افتاد، روزی بعادت معهود با تنی چند از خواص عنان گلگون صبا رفتار بعزم تسخیر وحشیان دشت پیما و تقیید احراز بجانب صحرا منعطف ساخته جانوران صیدگیر را بهر سو سرداد. شاهین تیزبال بسان شاهدان شنگول و سیماب طبع بسبک آسکی (؟) گیراگیر گردیده کبک و دراج را از هوا بر زمین آورد. باز که هر بالش از خطوط سیاه و سفید بچشم نیکوان ماند مانندی (؟) که سیه چشمان عشوه ساز به پنجه مژگان، دلهای بیدلان بچنگ آرند بپرواز آمد. نظم: چو در نالیدن آمد طبلک باز ×× در آمد مرغ صید افکن بپرواز / روان شد در هوا با سبک پر ×× جهان شد خالی از کبک و کبوتر»؛ بی‌کا، بی‌تا؛ دارای رکابه، مجدول؛ جلد: مقوایی با روکش تیماج حنایی سیر دارای ترنج ضربی با نقش‌های هندسی و شبه اسلیمی، 12 سطر، اندازه: 10/5×17/3سم [ف: 27/1 - 230]