اشعار

1249. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 11064/6 آغاز: ای یگانه چند ازین نفس دویی ×× طالب خود شو که این جمله توئی؛ انجام: چون بدانستم که حسرت در ره است ×× پس یقینم شد که خاموشی به است. مثنوی عرفانی است بر وزن مثنوی مولوی (بحر رمل مسدس مقصور یا محذوف) با حکایاتی پند آموز و مضامین: بیان نفس، دل، روح، عقل، تصوف، عشق، مقام توبه، ورع، رضا و تسلیم، توکل، صحبت بیان انس، قبض و بسط، فنا و بقا، جمع و تفرقه، تجرید و تفرید، سهو و سکر»، که با توجه به این خصوصیات احتمالاً مثنوی «کنز الرموز» بوده که از سید رکن الدین حسین بن عالم بن حسن حسینی غوری هروی معروف به امیر حسینی یا سادات حسینی از بزرگان عرفای سده هفتم و هشتم و از جمله شاعران و نویسندگان معروف پارسی‌گوی با تخلص شعری «حسینی» می‌باشد؛ خط: نسخ و نستعلیق، کا: محمد حسن، تا: 1270ق، عناوین به سرخی؛ کاغذ: نباتی، جلد: تیماج یک‌لا خرمایی، 44ص (102-145)، اندازه: 10/5×17سم [ف: 17 - 449]