اشعار

296. شیراز؛ بنیاد فارس‌شناسی؛ شماره نسخه: 41/2 آغاز: هست بسم الله الرحمن الرحیم ×× مصحف آیات اسرار قدیم / افتتاح نامها از نام اوست ×× هر دو عالم جرعه نوش جام اوست؛ انجام: عقل گوید چند رنجانی مرا ×× عشق گفتا تو نمی دانی چرا. انجامه: تمام شد اسرار نامه بحر الحقایق تصنیف حضرت شیخ فریدالدین عطار قدس الله سره به‌دستخط فقیر حقیر سراپا تقصیر امیدوار لطف خدا غلام مرتضی بحسب فرموده حافظ غلام محمد خان سلمه الرحمان بتاریخ بیست و یکم رجب المرجب روز یک‌شنبه وقت زوال سنه احمد عالمگیر ثانی پادشاه غازی خلدالله ملکه و سلطانه مکتوب گردید. الهی عاقبت محمود گردان ×× بلای بود را نابود گردان با اسرارنامه عطار نیشابوری تفاوت دارد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ روی برگ اول: «قد انتقل الى بالبیع الشرعی و انا العبد الجانی معصوم بن الحاج محمد حسن قزوینی سنه 1237. قد وهبته لولدی و قرة عینی محمد باقر اسعده الله تعالی و اطال عزه اللهم بارک له بحق محمد و آله فی شهر جمادی الاول سنه 1245»، رباعی: «مصدر بمثل هستی مطلق باشد ×× عالم همه اسم و فعل مشتق باشند/ چون هیچ مثالی خالی از مصدر نیست ×× پس هر چه در او نظر کنی حق باشد / با آنکه هزار جلد کاغذ خوانی ×× تا در تو خودی بود خدا کی دانی / گر از حد خویش را برون بنشانی ×× دانی به یقین هر آنچه جوئی آنی»؛ جلد: تیماج مشکی بی لایه و آستر، 3گ (117پ-120ر)، 17 سطر، اندازه: 14/5×22/5سم [ف: 64]