اشعار

289. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 5138/25 آغاز: آفرین بر روان فردوسی ×× آن همایون نهاد فرخنده / او به استاد بود و ماشاگرد ×× او خداوند بود و ما بنده؛ انجام: تاطبع ترا نماند پروای سخن ×× نامد گهری برون ز دریای سخن / زانگونه که بر رسول ما ختم رسل ×× بر طبع توختم گشت انشای سخن اشعاری از شاعران قدیم در ستایش از فردوسی طوسی، سرایندگان شناخته نشدند مگر یکی را که امامی سروده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11، 1گ (227) [ف: 15 - 165]