اشعار

147. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 545 آغاز: گلستان: منت خدایرا عزوجل که طاعتش موجب قربتست و بشکر اندرش مزید نعمت. ... مثنوی: سر نامه بنام آن خداوند ×× که دلها را بخوبان داد پیوند؛ انجام: گلستان: ما نصیحت بجای خود کردیم ×× روزگاری در این بسر بردیم / گر نیاید بگوش رغبت کس ×× بر رسولان پیام باشد و بس. تحریرا فی سنه 994 کتبه جعفر الحسینی. مثنوی: نمی خواهم ز تو بخشش ز هر کس ×× تو خسرو را همی بخشی همین بس ... شامل گلستان سعدی شیرازی، مثنوی خضر خانی و دولرانی امیر خسرو دهلوی؛ خط: نستعلیق عالی، کا: جعفر بن علی حسینی سبزواری، تا: 994ق؛ مجدول، با یک سرلوح و یک سر فصل مذهب مرصع بسیار خوب؛ مهر: «حسین بن هدایت الله، محمد رضا الحسینی، مشیر السلطنة»، ناصر الدین شاه قاجار؛ کاغذ: قطعه سمرقندی متن غبار زرافشان، جلد: مقوای روکش تیماج ماشی وسط ترنج و دو سر ترنج ضربی منگنه‌ای، 399ص، 10 سطر در متن و 22/5 سطر در حواشی، قطع: وزیری، اندازه: 15/9×24سم [ف: 4 - 1050]