اسکندریه

19. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 3321/3 آغاز: برابر1؛ انجام: (پایان نسخه (فصل9):) در مثل اینحالت مصاحب نباشد و الله اعلم بالصواب [برابر با انجام 2]. فصل دهم در وصیت مشاع احکام شریعت بافهام خواص و عوام میرسد ... (پایان فصل دهم:) و اشارت ایشان به توحید از آنجا ناشی میگردد. و الله الموفق. [برابر با انجام 1] خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: 1063ق؛ در نسخه حاضر پاسخ‌ها در نه فصل است و فصل دهم به قلم کاتبی دیگر بر آن افزوده شده است، کاتب اول که نام خود را نیاورده در ذیل نسخه به چلیپا چنین نوشته است: «حسب الاشاره مخدوم ملاذ دردمندان آقا محمد مؤمن این اقل خلیقة بل لا شی بالحقیقه محمد باقر باعث تتمیم تحریر این رساله شریفه گردید و السلام تحریرا به تاریخ شهر جمادی الاول سنه 163» [با توجه به رساله قبل مجموعه باید 1063 باشد]، تا ص 39 به خط کاتب سابق یعنی محمد مؤمن حسینی است و از آن پس را کاتب دوم نوشته و در پایان نسخه افزوده است: «تتمه رساله سابقست که در نسخه دیگر ملاحظه شده تمت تحریر یافت» و پس از این فصل دهم رساله را نوشته است؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: تیماج سبز، 18ص (35-52)، 22-26 سطر، قطع: بیاض رقعی [ف: 10 - 978]