نهج البلاغة (ترجمه)

2. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 6818 آغاز: و من خطبة له علیه السلام روی ان صاحبا لامیرالمومنین علیه السلام يقال له همام كان رجلا عابدا فقال له يا اميرالمومنین صف لی المتقين حتى كاني انظر اليهم فتثاقل عن جوابه روایت شده که حضرت امیرالمومنین را صاحبی بود مسمی بهمام و او مردی عابد بود؛ انجام: دریغ آیدم که او را بفروشم که من همه عمر در طلب چنین خر میگردم از شرح خطبه در صفت متقین، آغاز گشته و از آخر نیز (مختار از حکم و کلمات قصار) ناقص و تا قدری از شرح: «رب مفتون يحسن القول فيه» را دارد؛ خط: نسخ و نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ مصحح، محشی از مؤلف با نشان «منه»، تاریخ تحریر معلوم نیست لیکن در پشت برگ اول نسخه به خط مغایر با خط نوشته شده: «فقير محمد صالح ... اصلح الرب حاله و بلغه اماله و شفع فيه خير الانبیاء و آله علیه و علیهم السلام»، از این عبارت گمان برده شده که نسخه مبیضه شده؛ تملک: مؤلف؛ واقف: ملکزاده کوثر، آبان 1326؛ 410گ، 21سطر ، اندازه: 19×28سم [ف: 5-195]