فرهنگ فارسی به فارسی

16. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1738 آغاز: «التماس» کرواله «ایناس» ايضا كرواله «املتاس» نیز کرواله؛ انجام: «غصه» بالضم طعام در گلو مانده و در زفان گویا اندوه «غلبه» به وزن کلبه جانوریست پرنده، که آن را سبزک و کاسکینه و کلازه، نیز گویند ... ناشناخته. از کارهای ساخته هند، قرن 11ق به این سو. به ترتیب الفبایی، آغاز واژه‌ها را پایه قرار داده، سپس حرف پایانی را، نخست واژه‌های عربی را با نشان «ع» آورده، سپس فارسی‌ها را با نشان «ف» در آن گاهی از سروده‌ها نیز گواه آورده است و از «فرهنگ شمسی» «ادات» ([الفضلا، دهاروال، 832ق]، «شرف نامه» [منیری، سال‌های 862-879ق]، «مؤید» [الفضلاء، محمدلاد، پیرامون 925ق]، «ریاض الادویه» [یوسفی، 946ق]، «مدار الافاضل» [فیض دکنی، 1001ق] بهره گرفته است. برای نشانی: باب السين مع الالف «سنا» به فتح روشنی فزونتر از نور، و نام گیاهی در موبد است. و نام چوبی که از آن مسواک سازند: «سما» آسمان و باران و پشت اسب، «سقمونیا» به فتح، صمغ درختی است که آن را زقوم گویند و به ضم سین [ ... ] چپال کوته و گیاه ترش ... «سلوا»، «سویدا» ... «سیما» ... «سنا» ... «سروا»؛ خط: نستعلیق خوش، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مجدول؛ کاغذ: هندی، جلد: مقوا، 485گ، 23 سطر (10×21/5)، اندازه: 17×26/2سم [ف: 3 - 243]