صفوة الصفاء فی مناقب الاولياء و معارج الاصفياء

1. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 949 آغاز: بسمله، شریف ترین ذکری که مسبحان حظایر ملکوت بآن تسبیح و تقدیس نمایند و لطیف ترین ورودی که مستعبدان صوامع جبروت بآن تعبد و تنسک فرمایند؛ انجام: و ذکر ایشان در وقت محاربه و غیر آن کلمه الله الله باشد پس هرگاه این جوان ظاهر شود بشتابید بسوی او و اگر چه بطریق خزیدن. خط: نستعلیق بد، کاتب = مؤلف ، تا: محتملاً زمان تألیف قرن 10 [در فهرست به احتمال خط مؤلف دانسته و به احتمال تألیف آن را در قرن ده که به نظر هر دو ناصحیح باشد]، جا: قزوین (شاید)؛ افتادگی: انجام؛ کاغذ: دولت آبادی، جلد: تیماج قرمز، مذهب، 390گ، 16 سطر (12×16)، اندازه: 17×25سم [ف: 2 - 488]