صحيفة الاصفياء

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: بدون شماره/7 آغاز: بنام خداوند جانهای پاک ×× که بنهاد جان اندرین تیره خاک / ثنائی که لایق به حضرت بود ×× ثنائی است کز نور وحدت بود؛ در این رساله می گوید: نیاکان من جمله خاص اللهند ×× ز سر قدیم و حدیث آگهند / خصوص آنکه نسبت به تحقیق داشت ×× ز شاه رسل نور تصدیق داشت / بصورت تمام و به معنی همام ×× جهان را بد او مقتدا و امام / محمدرضا نام دلخواه او ×× روان نبی شاد و آگاه او / پدر بود ما را بجسم و بجان ×× ره و رهنما تا در آسمان / در آسمان مرشدم وا نمود ×× که در وحدت زاد آسوده بود / محمد علی شاه اقلیم فقر ×× که عالم یکی صعوه او بود صقر / به توحید چون در وحدت بسفت ×× ملک بر فلک آفرین هاش گفت / یکی بود زانوار غیب الغیوب ×× چو موسی برون کرد مه از جیوب / روان همه اولیا شاد باد ×× جهان از غم غیر آزاد باد / مرا مسقط الرأس دزفول بود ×× که دزفول از جمله مقبول بود / بهفتاد و چارم ز بعد دویست ×× پس از یک فرار آنکه حق داد زیست / جمادی نخستین شب جمعه صبح ×× که بد یازدهم داد آن لمعه صبح / ز بطن بهین مادرم حاجیه ×× که در دانه ای بد بحق راجیه / روانش در این دم زما شاد باد ×× زریحان رحمان درش حق گشاد؛ انجام: بشد ساعتی چند صرف سخن ×× که سید بدو یافت از ذوالنمن بی‌کا، بی‌تا [نشریه: 5 - 742]