شرح الكافية في مبحث التنازع

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 5/3936 آغاز: و بعد حمدالله الذی لاتنازع فی فعله ... روز پنج‌شنبه 24 شهر رجب سنة ست و تسعمائه در مدینه شهرستان بودم برادر امجد مولا شیخ محمد المعرف التماس نمود که ولدار شد او را غیاث الدین مقصود ... درسی از کافیه بر تیمن و تبرک نزد فقیر بخواند و چون شروع در دست کرد اتفاقاً درس وی به آنجا رسیده بود که «و اذ اتنازع الفعلان ... » چون لفظی چند گفته شد و بر خواست و اصحاب متفرق شدند، فقیر به قیلوله مشغول شدم بعد از قیلوله چون بیرون آمدم که به وضو مشغول کردم حقیقت مسئله تنازع فعلان بر فقیر (واضح) شد و دانستم که این بحث اگر چه به ظاهر مفهوم از مسئله نحو است اما یکی از معظم مسائل الهیه است که این مسئله کنایة دلالت بر آن دارد و در ضمن این رساله تفصیل آن مندرج است و بسیاری از مسائل نحو باشد که در ضمن آن حقائق علوم الهیه مندرج باشد چنانکه مبداء این کتاب که تعریف کلمه است اشارت است به اصلی از اصول مسئله توحید و بیان اشتمال مسئله الهیه موقوف است بر ذکر آن مسئله اولا و تطبیق عبارت مذکوره بر آن لاجرم این کلام محتوی بر دو مقصد است دیباجه مؤلف را دارد؛ بی‌کا، تا: 1077ق؛ کاغذ: نخودی، جلد: تیماج مشکی مذهب، 4ص (160-163)، 15و24 سطر، اندازه: 13×19سم [ف: 10 - 2050]