شرح دیوان خاقانی

13. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2461 آغاز: از دیباچه افتاده: دل این داعی غایت رسوخ و نهایت وثوق یافته بود ... تا مثاب شوند. قصیده: دل من پیر تعلیم است و من طفل زبان دانش ×× دم تسلیم سر عشر و سر زانو دبستانش؛ بدانکه دل نفس ناطقه گویند؛ انجام: زحل آنکس را هلاک کند. نظم: یا کاملکا قد فلک را ×× جز بهر سجود خم نکردی / آن چیست که از بدی نکردم ×× و آن چیست که از کرم نکردی / خاقانی را که مرغ عشق است ×× جز نامزد حرم نکردی / گفتم که دهی جزای جرمم ×× چون وقت رسید هم نکردی خط: نستعلیق، کا: محمد فاضل بن محمد شفیع، تا: یک‌شنبه 16 رمضان 1110ق، جا: احمد آباد؛ کاغذ: هندی، جلد: تیماج تریاکی مذهب، 106گ، 21 سطر (9×17)، اندازه: 15×25سم [ف: 9 - 1200]