شرح دیوان حافظ

3. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2909/4 آغاز: افراد چندی که از غیب املای قلم لسان الغیب خواجه حافظ شیرازی گردیده: دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما ... بدانکه می‌باصطلاح اهل شهود و فلاح عبارت است از کیفیت و حالت که از اجلی محبوب حقیقی بر سالک راه عشق رخ می‌نماید؛ انجام: ساقی حدیث سرو و کل لاله میرود ـ این بحث یا ثلاثه فـساله میرود بانکه جمعی که دل خود را بمصقله لاله الاالله صیقل می‌نماید ... وسعه یومیه که در وقت معین میخورند در آن پاره‌ای از شعرهای او شرح عرفانی شده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ 36ص (189-224) [ف: 10 - 1755]